Ως ωτοσκλήρυνση ορίζεται η δημιουργία οστού, εξαιτίας κάποιας παθολογίας, σε τμήματα του μέσου ή και του έσω αυτιού που όμως είναι καίρια για την εύρυθμη λειτουργία της ακοής. Πρόκειται για μια από τις πιο συχνές αιτίες βαρηκοΐας (σε αναλογία περίπου 1 στα 200 άτομα) και αφορά περισσότερο (αλλά όχι αποκλειστικά) άτομα μεταξύ 18-30 ετών. Σε σπάνιες περιπτώσεις η ωτοσκλήρυνση μπορεί να εμφανιστεί σε παιδιά ή σε άτομα άνω των 50 ετών.

Η ωτοσκλήρυνση διακρίνεται σε δύο μορφές:

• Του αναβολέα, που αφορά περισσότερο τον αναβολέα του αυτιού και το μέσο αυτί
• Κοχλιακή, η οποία αφορά περισσότερο το εσωτερικό τμήμα του αυτιού.

Τα αίτια που προκαλούν την ωτοσκλήρυνση

Τα ακριβή αίτια που προκαλούν την ωτοσκλήρυνση δεν έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως. Η ωτοσκλήρυνση θεωρείται ότι μπορεί να προκληθεί από ή εξαιτίας:

• Κληρονομικής προδιάθεσης (περίπου στο 60% των ασθενών)
• Εγκυμοσύνης, λόγω των ορμονικών διαταραχών
• Θηλασμού
• Φυλετικών χαρακτηριστικών (εμφανίζεται συχνότερα σε λευκούς ανθρώπους)
• Φλεγμονής στο αυτί

Τα συμπτώματα που παρουσιάζει η ωτοσκλήρυνση

Η ωτοσκλήρυνση μπορεί να εμφανιστεί με διάφορες μορφές. Τα πιο συχνά συμπτώματα της πάθησης περιλαμβάνουν:

• Βαρηκοΐα, μείωση της ακοής
• Εμβοές
• Ζαλάδες
• Ίλιγγος
• Παρακουσία του Willis.

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση της ωτοσκλήρυνσης

Η διάγνωση της πάθησης μπορεί να γίνει μέσω εξέτασης με μικροσκόπιο, με εξέταση με τα διαπασών, τον ακουογράφο και τον τυμπανογράφο. Μετά τα αποτελέσματα αυτών των εξετάσεων ο ΩΡΛ είναι σε θέση να υποδείξει τους ενδεδειγμένους τρόπους αντιμετώπισης. Οι τρόποι αντιμετώπισης της ωτοσκλήρυνσης σε μεγάλο βαθμό καθορίζονται από το είδος και τον βαθμό της βαρηκοΐας, την ηλικία και τη γενικότερη υγεία του ασθενούς καθώς επίσης και από το αν η ωτοσκλήρυνση αφορά μόνο το ένα ή και τα δύο αυτιά. Η ωτοσκλήρυνση μπορεί να αντιμετωπιστεί με:

• Καμία ενέργεια (εάν πρόκειται για ήπια ωτοσκλήρυνση)
• Τοποθέτηση ακουστικών βαρηκοΐας
• Φαρμακευτική αγωγή (με φθοριούχο νάτριο ή βιταμίνη D) η οποία όμως έχει περιορισμένα αποτελέσματα
• Χειρουργική επέμβαση με αναβολοτομή. Πρόκειται για μικροχειρουργική τεχνική που προσφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα. Διαρκεί 1-1,5 ώρα, ο ασθενής παραμένει για μια ημέρα στην κλινική ενώ οι κίνδυνοι για επιπλοκές μετά την επέμβαση είναι ελάχιστοι.

Με τα πρώτα συμπτώματα της ωτοσκλήρυνσης καλό είναι να απευθυνθείτε στους ειδικούς ώστε να αποφύγετε ενδεχόμενη επιδείνωση των συμπτωμάτων και της εξέλιξης της πάθησης.

Ο ίλιγγος είναι μια από τις πιο συχνές παθήσεις που αντιμετωπίζει ένας μεγάλος αριθμός ασθενών παγκοσμίως. Ουσιαστικά πρόκειται για την αίσθηση ότι άνθρωποι ή αντικείμενα περιστρέφονται χωρίς ωστόσο αυτό να συμβαίνει στην πραγματικότητα. Οι πάσχοντες συχνά αναφέρουν ότι νιώθουν ναυτία, ζαλάδα, νιώθουν τα πάντα να γυρίζουν γύρω τους, ότι έχουν βαρύ κεφάλι, νιώθουν ότι θα πέσουν ή ότι θα λιποθυμήσουν και πολλά ακόμα.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ιλίγγου:

• ο περιφερικός ίλιγγος, ο οποίος οφείλεται σε κάποια βλάβη στον λαβύρινθο ή στο αιθουσαίο νεύρο
• ο κεντρικός ίλιγγος, ο οποίος οφείλεται σε κάποιο πρόβλημα στον εγκέφαλο ή την παρεγκεφαλίτιδα, η οποία ευθύνεται για τον συντονισμό των κινήσεων και την ισορροπία του σώματος.

Τι προκαλεί τον ίλιγγο

Ανάλογα με την κατηγορία του ιλίγγου (αν είναι περιφερικός ή κεντρικός), τα αίτια που τον προκαλούν ποικίλουν. Σε γενικές γραμμές, τα πιο συνηθισμένα αίτια που προκαλούν ίλιγγο και ζάλη είναι:

• Ίλιγγος θέσης
• Νόσος Meniere
• Λαβυρινθίτιδες
• Όγκοι
• Χειρουργικές επεμβάσεις στο αυτί
• Τραυματισμός με κρανιοεγκεφαλική κάκωση
• Ημικρανία
• Πολλαπλή σκλήρυνση
• Υπέρταση
• Μεταβολικά νοσήματα
• Εγκεφαλίτιδες
• Εγκεφαλικά ανευρίσματα και πολλά ακόμα

Πώς γίνεται η διάγνωση του ιλίγγου

Η διάγνωση του ιλίγγου γίνεται από ειδικό ωτορινολαρυγγολόγο ο οποίος με λήψη πλήρους ιστορικού και διάφορες εξειδικευμένες ασκήσεις θα προσπαθήσει να διευκρινήσει αν πρόκειται για πραγματικό ίλιγγο, για τι είδους ίλιγγο πρόκειται και αν υπάρχουν πιθανές άλλες παθήσεις. Στη συνέχεια προχωρά σε διάφορα τεστ και ελέγχους όπως ο έλεγχος νυσταγμού, έλεγχος ισορροπίας, η δοκιμασία Dix Hallpike, ο έλεγχος ακοής, και ενδεχομένως και απεικονιστικός έλεγχος μέσω μαγνητικής ή αξονικής τομογραφίας.

Πώς αντιμετωπίζεται ο ίλιγγος

Μετά τη διάγνωση του τύπου του ιλίγγου αλλά και την εξακρίβωση της αιτίας που τον προκαλεί, ο γιατρός αποφασίζει για τον καταλληλότερο τρόπο αντιμετώπισης. Η αντιμετώπιση του ιλίγγου μπορεί να περιλαμβάνει:

• Ξεκούραση
• Φαρμακευτική αγωγή (λήψη αντιεμετικών, αντιισταμινικών και άλλων φαρμάκων που καταστέλλουν τον λαβύρινθο ή λήψη διουρητικών όταν ο ασθενής πάσχει από τη νόσο Meniere)
• Χειρισμούς Epley
• Χειρουργική επέμβαση, σε σοβαρές περιπτώσεις

Ο ίλιγγος από μόνος του δεν είναι επικίνδυνος για τη ζωή του ατόμου παρόλο που σε πολλές περιπτώσεις δημιουργεί έντονα και δυσάρεστα συναισθήματα. Η διάγνωση του ιλίγγου και η θεραπεία του πρέπει να γίνεται από  εξειδικευμένους ιατρούς έτσι ώστε να επιτυγχάνεται το βέλτιστο αποτέλεσμα.